MIJN VERHAAL
“Zo herstelde ik van
mijn eetstoornis”
Even terug in de tijd
“Er is iets mis met mij. Ik kan dit niet.”
Dat dacht ik, toen ik de deur van de therapiesessie achter me dichttrok. Alles in mij zat muurvast. Ik was al jaren aan het overleven met een geheim waar ik met niemand over durfde te praten. En eerlijk? Ik was gesloopt van het doen alsof.
Mijn houvast
Jarenlang leefde ik met anorexia en boulimia. Al zolang ik me kan herinneren voelde ik me anders. Waarom? Geen idee. Maar erbij horen deed ik voor mijn gevoel niet.
Mijn eetstoornis werd mijn houvast.
Ik wist heus wel dat ik mezelf aan het afbreken was, maar tegelijk gaf het me het idee dat ík de touwtjes in handen had.
Een nepgevoel van controle, verpakt als ‘veilig’.
Ik probeerde hulp. Meerdere keren zelfs. Gesprekken, trajecten, therapieën – alles.
Elke keer begon ik vol hoop… en liep ik weer naar buiten met dat knagende gevoel: “Zie je wel. Dit gaat me niet lukken.”
En eerlijk? Soms dacht ik: laat maar.
Herstellen leek enger dan ziek zijn. De eetstoornis kende ik. Herstel? Geen idee wat me daar te wachten stond.
Wat als het niet zou lukken?
Wat als dat stemmetje in mijn hoofd gewoon gelijk had – en ik écht niet te fixen was?
“Wat als het stemmetje in mijn hoofd gelijk had en ik écht niet kon herstellen?”
Een sprankje hoop
Tot ik op een ochtend wakker werd en dacht:
“Oké. Zo kan het dus écht niet langer.”
Het was geen magisch moment. Meer een nuchter besef, ergens diep vanbinnen: Als ik nú niks verander, dan blijft het altijd precies zo. Of nog erger.
Ik voelde me moe. Niet gewoon moe, maar uitgewoond tot in m’n botten. En toch zat er ergens iets wat hoop durfde te heten.
Een instinctief weten: dit is niet wie je bent. En het is nog niet te laat.
Dus ik koos voor het leven. Niet omdat ik precies wist hoe.
Maar omdat ik niks meer te verliezen had.
Soms voelde ik me sterk, de dag erna dacht ik: waar ben ik aan begonnen. Eten terwijl alles in mij riep dat het niet oké was, ging niet vanzelf. Tranen? Ja. Paniek? Ook. Maar ik gaf niet op.
Want ergens wist ik: dit keer is het menens.
Vrijheid
Nu, jaren later, zit ik hier. Vrij.
Niet omdat alles ineens vanzelf ging, maar omdat ik ben gestopt met vechten tegen mezelf.
Geen dagmenu’s meer in m’n hoofd, maar gewoon rust. Heerlijk.
En nee, dat betekent niet dat ik nu elke dag in een zen-modus rondloop met een groene smoothie in m’n hand.
Maar ik voel me wel vrij. En sterk. En in verbinding met mijn lijf (ook op dagen dat m’n broek wat strakker zit).
Ik weet hoe het voelt om vast te zitten. En ik weet ook: je kunt eruit komen.
Toen ik dat doorhad, dacht ik: dit moet íedere vrouw weten.
Dus dat is wat ik nu doe: Vrouwen helpen het los te laten, het strenge, het perfecte, het altijd-maar-doorzetten, zodat er weer ruimte komt voor eten, plezier en leven.
MIJN VISIE
Jezelf volledig omarmen
Herstel gaat verder dan het loslaten van een eetstoornis. Het is thuiskomen in je lijf, in jezelf. Leren luisteren naar wat je voelt en nodig hebt, en ontdekken dat je al heel bent, precies zoals je bent.
Sinds 2019 begeleid ik vrouwen bij het opbouwen van een gezonde relatie met eten én met zichzelf. Niet met strenge regels of vaste protocollen, maar met maatwerk dat past bij jouw leven. We werken vanuit verbinding, vertrouwen en respect voor jouw tempo.
Ik geloof in de kracht van zelfredzaamheid en veerkracht: stap voor stap leren kiezen voor wat jou goed doet. Je lijf is geen project, maar je thuis. Mijn doel is om je te helpen dat thuis weer veilig, vertrouwd en van jou te maken.
